Już 10 lutego 2026 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyda pierwsze z orzeczeń dotyczących wskaźnika WIBOR. W mojej ocenie stanowisko TSUE będzie bliskie opinii Rzecznika Generalnego TSUE, co oznacza, że sądy krajowe będą zmuszone zbadać, czy bank należycie poinformował kredytobiorcę o konsekwencjach zaciągnięcia zobowiązania z oprocentowaniem opartym o wskaźnik WIBOR, tj. czy udzielił powodowi informacji obejmującej: a) nazwę wskaźnika referencyjnego, b) nazwę instytucji zarządzającej tym wskaźnikiem, c) możliwe skutki finansowe jego stosowania. Jest to podstawa do tego, aby wyeliminować WIBOR z umowy kredytowej. Co jednak ma nastąpić dalej?

Możliwe i już występujące w orzecznictwie sądów powszechnych są dwie możliwości: albo nieważność całej umowy kredytowej, albo "odwiborowanie umowy", czyli usunięcie WIBOR-u z umowy, przy jednoczesnym zachowaniu ważności umowy, która przekształci się wówczas w umowę stałego oprocentowania.

Ja opowiadam się zdecydowanie za rozwiązaniem pierwszym, które zresztą forsuję w swoich pozwach dotyczących umów kredytowych ze wskaźnikiem WIBOR. Głównym argumentem jest fakt, że strony zawarły umowę ze zmiennym oprocentowaniem i nie można następczo twierdzić, że mogły chcieć się jednak umówić na umowę z oprocentowaniem stałym. To zahaczałoby bowiem o sferę motywacji i wykładni nie zgodnych oświadczeń woli, a raczej wewnętrznego przekonania danej strony, co należy uznać za absurdalne.

Zasadne jest również wskazanie, że WIBOR stanowi część klauzuli określającej wynagrodzenie banku i usunięcie tego wskaźnika powoduje, że wynagrodzenie banku nie jest określone (co łączy się z analizą wskazaną w akapicie poprzedzającym). Postanowienia dotyczące klauzuli zmiennego oprocentowania należy bowiem traktować jako całość i jako całość eliminować z umowy, jeżeli zajdą oczywiście przesłanki to uzasadniające.

Umowa kredytowa po eliminacji WIBOR nie powinna być również w żaden sposób modyfikowana przez sąd orzekający. Przyczyniłoby się bowiem do wyeliminowania zniechęcającego skutku, wywieranego na przedsiębiorców poprzez zwykły brak stosowania takich nieuczciwych warunków wobec konsumentów. To byłoby zupełnie sprzeczne z celami dyrektywy 93/13. Zostało to już przesądzone w ramach licznych spraw frankowych.

Zobaczymy zatem, w jakim kierunku pójdzie orzecznictwo sądów powszechnych (TSUE bowiem tego nie rozstrzygnie), jednakże także dla celów uproszczenia procesów i dokonywanych rozliczeń dużo lepszym rozwiązaniem byłoby orzekanie o nieważności umów wiborowych.